نوع مطلب :مطالب خواندنی ،

نوشته شده توسط:محمد

پیروزی تیم ملی نوجوانان ایران را به همه مردم ایران تبریک می گویم.

آفرین بر ملی پوشان نوجوان تیم ملی ایران که توانستند با رسیدن به مقام قهرمانی جهان ، همه مان را خوشحال کنند.

من بعد از این بازی احساس غرور و افتخار عجیبی! داشتم که خیلی باحال بود! نمی دونم چی بنویسم! واقعا خوشحالم!

ماشاالله… ای ول! ای ول! تیم والیبال ای ول… .

در مطالب قبلی ، کلی از تیم فوتبال انتقاد کرده بودم، که بعضی از دوستان در قسمت نظرات نوشته بودند: ول کن بابا! حیف از وبلاگ و وقتمان نیست که از تیم فوتبال بنویسی!

حالا بعد از این همه انتقاد از فوتبال، امروز دیدم واقعا بی انصافیه که از تیم والیبال قدردانی نکنم. بدینوسیله از همه بازیکنان ، مربیان ، کادر فنی ، مسئولین فدراسیون والیبال ، همه تماشاگرانی که در مکزیک در ورزشگاه حاضر شدند وتیم را تشویق کردند و همه ی افرادی که باعث این موفقیت شدند، همه و همه تشکر می کنم.

بعد از بازی والیبال ، بیرون رفتم ، مردم همه خوشحال بودند و از والیبال حرف می زدند. امروز رادیو جوان گوش می دادم. واقعا بچه های رادیو جوان کولاک کرده بودند ، از بس این پیروزی را منعکس می کردند! وتبریک می گفتند و جملات قشنگی به کار می بردند و آهنگ های قشنگی پخش می کردند!...

رادیو جوانی ها رو هم ای ول!!!… .

در حین برنامه های امروز رادیو جوان ، مدام مردم تماس می گرفتند و اس ام اس می فرستادند و تبریک می گفتند. البته بعضی از این اس ام اس ها هم خطاب به تیم فوتبال بود. یکی از اس ام اس ها گفته بود : ای کاش بازیکنان تیم ملی فوتبال هم کمی غیرت را از این بازیکنان نوجوان والیبال یاد می گرفتند (مجری هم دقیقا همین جمله را خواند!). واقعا در مورد بعضی از بازیکنان فوتبال این جمله درست بود. مجری خطاب به بازیکنان فوتبال می گفت : یاد بگیرین، بازیکنهای والیبال نصفتون بودند!(از لحاظ سن می گفت!)

قرار بود دیگه از تیم فوتبال حرف نزنم! ولی همین مجری رادیو جوان می گفت خیلی از سازمانها و ادارات دولتی و غیر دولتی ، بعد از راهیابی تیم ملی فوتبال به جام جهانی ، به بازیکنان و کادر فنی پاداشهای میلیونی داده اند!!!

ای کاش به بازیکنان و کادر فنی تیم والیبال و سایر تیمهای ملی که اینجوری افتخار آفرینی می کنند، هم از این پاداشها بدهند.

ارسال به

نوع مطلب :مطالب خواندنی ،

نوشته شده توسط:محمد

اول از همه روز جوان را به همه تون تبریک می گم. امیدوارم همه مون از جوانی مان بهترین استفاده را بکنیم.

تابستان امسال ، دومین تابستانی بود که باعث شد تا کمی از بچه های خوابگاه دور باشم! بچه هایی که دو سال است با هم زندگی می کنیم و خاطرات خیلی زیادی از هم داریم . خاطره ی دوری از خانه و پدر مادر ، خاطره مستقل شدن ، تنها شدن ، شادی ها و غمهای زودگذر ، شبها و روزهای امتحان ، نمره های امتحانی! ، خاطره دسته جمعی خواب ماندن و به کلاس نرسیدن! و ده ها خاطره جالب دیگر.

با ورود به دانشگاه و تبعا خوابگاه! زندگی مان شکل جدیدی به خود گرفته است و قرار است حداقل! چهار سال این وضعیت را داشته باشیم.

چه شبهای امتحانی که در این دو سال با هم پشت سر گذاشتیم .یادم می آید ترم دوم شب امتحان میان ترم معادلات من و چندتا از بچه ها تا صبح اصلا نخوابیدیم و من و سعید هرکدام حداقل یک فلاکس نسکافه خوردیم! کل جزوه و کتاب را آن شب خواندیم . فردا صبح ساعت 8 تربیت بدنی داشتم. بدون اینکه یک ثانیه هم خوابیده باشم رفتم سالن ورزش دانشگاه ، سر کلاس تربیت بدنی (الان اگه بود نمی رفتم!) . بعد از کلاس تربیت بدنی تصمیم گرفتم یک ساعت بخوابم (امتحان ساعت 12 ظهر بود) وسط خواب یک بار موبایل زنگ خورد(اشتباه گرفته بودند!) و یک بار هم یکی از بچه ها کارم داشت و آمد اتاقمون و بیدارم کرد ، گفت بسه بابا چقدر می خوابی!(خبر نداشت!) . بعدش هم رفتم سر جلسه ی امتحان! برگه امتحان را که بهم دادند ، سؤال ها را که دیدم با خودم گفتم : من کی ام ، این چیه ، استاد کیه ، اینجا کجاست!

 میان ترم را خیلی بد شدم ولی همین باعث شد تا برای پایان ترم درس بخونم و خوشبختانه پاسش کردم .

دو روز قبل از امتجان مدار2 من و یکی از بچه ها ی خوابگاه (شهروز) تصمیم گرفتیم با هم یک دور کامل جزوه استاد را بخوانیم . بعد از ظهر روز قبل از امتحان ، تازه من و شهروز فهمیدیم مدار 2 یعنی چی؟! و استاد چی می خواسته بگه! و ما چی فهمیدیم! و در طول ترم چی می خوندیم! یادم می آید استاد مدار 2 مان (دکتر رمضانپور) می گفت : ما استادها می خواهیم سرکلاس مطلب A را بگوییم ، به علت مشکات زندگی ! می گوییم B ، روی تخته می نویسیم C شماها هم که فکرتان همه جا هست غیر از کلاس! می خوانید D و در جزوه می نویسید E ، خوابگاه می خونید F ،  Gمی فهمید ، شب امتحان H و… خلاصه در برگه امتحان می نویسید Z. ما هم به شما می دهیم صفر!!!

خدا را شکر اینجوری نشد و این امتحان را خوب شدیم و من و شهروز هردومون 18 شدیم (top شدیم!) . چون با هم خوانده بودیم اطلاعاتمون مثل هم بود! نمره هامون هم مثل هم شد ، باور کنید!...

یکی از خاطرات دیگر درس ریاضی 1 بود که یکی از درسهای مشترک و اصلی تمام رشته های فنی مهندسی است . بچه های سال بالایی خیلی ما را ترسانده بودند و می گفتند همتون می افتید ! (استادمان دکتر فیض بود که بچه های دانشگاه تهران همه ایشان را می شناسند!) صبح امتحان ریاضی 1 یکی از بچه ها در سالن 84 ای ها ، باند گذاشته بود و تا تونسته بود volume ! داده بود تا باصدای « ایتس ایتسش!» همه ی بچه ها بیدار شوند و خوابگاهی ها همه باهم بریم سر جلسه!

.... و خاطرات زیاد دیگری که وقتی الآن آنها را مرور می کنم دلم بیشتر برای شروع ترم تنگ می شود ! امسال گویا کلاسها زودتر شروع می شوند و قرار است دانشگاههای دولتی 20 شهریور شروع شوند. و زودتر همدیگر را ببینیم.

تابستان درسته که از بچه ها از نظر مسافت دور بودیم ، ولی در فرصتهای مختلف با هم در تماس بودیم ؛ Miss Call به هم می انداختیم (البته بعضی وقتها بچه ها می گرفتند!) ، SMS (پیامک) می فرستادیم و ایمیل می زدیم . چندتا از Miss Call هایی که بهم زده شد بامداد! بود (ساعت 2 ، 2.5 ، 4.5 صبح! و غیره!) و بعضی از اس ام اس ها هم بین ساعتهای 12 تا 1 شب بود.

چندتا از اس ام اس های قشنگی را که تابستان به دستم رسیده است به شما تقدیم می کنم:

1-     تمام لذتهای زندگی واسه زمانیه که اصلا انتظارش را نداری و هیچ لذتی بالاتر از دوست داشتن نیست ، پس حالا که انتظارش را نداری دوست دارم!

2-     زندگی گل خوشبویی است که وقتی زنبور زمان آن را نیش می زند ، فقط عسل خاطره هاست که برجا می ماند.

3-     به کعبه گفتم تو از خاکی منم خاک چرا باید به دور تو بگردم؟! ندا آمد تو با پا آمدی باید بگردی ، برو با دل بیا تا من بگردم.

4-     هر گاه خدا تو را به لبه ی پرتگاه هدایت کرد ، به او اعتماد کن چون یا تو را از پشت خواهد گرفت یا پرواز کردن را به تو خواهد آموخت.

5-     بهتره آدم کوچک باشه بین بزرگها ، تا اینکه بزرگ باشه بین کو چک ها.

6-     یک نفس یاد خدا ، یک سبد خاطر آسوده و شاد ، یک بغل شبنم آرامش صبح ، یک هزار آینه از جنس دعا ، همه تقدیم شما!

همه ی خوبیها ، همه تقدیم شما!....

ارسال به

نوع مطلب :مطالب خواندنی ،

نوشته شده توسط:محمد

چندی پیش تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام ملتهای آسیا حذف شد و نتوانست نتیجه ای شایسته ی مردم ایران کسب کند ، چندی پیش تر در جام جهانی هم همین وضع را داشتیم ، تیم امید هم به المپیک راه پیدا نکرد و تیم های رده نوجوانان و جوانان هم که اوضاعشان را همه می دانیم!

 به گفته ی بسیاری از کارشناسان ، ضعف مدیریتی مسئولان فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت بدنی مسبب اصلی این شکست ها بود . ضعف در تدارکات تیم ها و انتخاب مربیان شایسته برای آنها  . مربی که سطحش از بازیکنان و مجموعه تیم ملی بالاتر باشد ، مربی که بتواند از بازیکنان بهترین استفاده را در راستای موفقیت تیم ملی بکند .

در تیم ملی بزرگسالان  متاسفانه قلعه نوعی نتوانست انتظارها را برآورده سازد و شاهد بودیم که او در جریان مسابقات جام ملتهای آسیا تازه می خواست تیمش را بشناسد و ترکیب تیم ملی را بدست آورد .

علت اصلی شکست تیم ملی کادر فنی تیم و سرمربی این تیم نیست (هرچند که یکی ازعلتها بود) سطح این مربیان همین است و بیش از این نمی توان از آنها انتظار داشت . قلعه نوعی خیلی جوان تر و کم تجربه تر از آن است که بتوان مسئولیت تیم ملی را بر دوش او گذاشت و این وظیفه مسئولان فدراسیون فوتبال بود که این مطلب را درک کنند و به دنبال مربی خوبی که شایسته فوتبال ایران است باشند متاسفانه این ضعف را هنوز هم می بینیم و هنوز هم امثال آقای قلعه نوعی سرجای خودشان هستند تیم ملی ایران در سالهای اخیر و به خصوص بعد از جام جهانی فوتبال مردم را به کلی نسبت به فوتبال ملی دلزده و مأیوس کرد . متاسفانه ضعف مدیریتی در تمام رده های تیم ملی فوتبال وجود دارد. ضعف عدم شایسته سالاری باعث شده است که نسبت به تیم ملی بی تفاوت شویم .منی که زمانی عاشق تیم ملی بودم ، اکنون برد یا باخت آن برایم اهمیتی ندارد . وقتی می بینم که همه مسئولان فدراسیون ، مربیان ، بازیکنان ، مجریان تلویزیونی ، ارباب جراید و امثال آنها به هر حال هر کدام از این تیم ملی چیزی عایدشان می شود ،  یکی به پول می رسد ، یکی به پست و مقام می رسد ، دیگری به شهرت می رسد و بعضی دیگر هم به اهداف دیگر! و سر هیچ کدامشان بی کلاه نمی ماند و فقط این مردم هستند که در این میان حقوقشان نادیده گرفته می شود و به نوعی قربانی می شوند و دچار یاس و سرخوردگی می شوند . با این اوضاع چه علاقه ای به این تیم ملی برایم باقی می ماند؟

 وقتی همه ، مشکل این تیم ملی را می دانند و لی هیچ تغییری در اوضاع ایجاد نمی شود و هیچ رسیدگی به اوضاع این تیم نمی شود جای چه تعصب و غروری نسبت به این تیم برایمان باقی می ماند؟

شاید همین بهتر باشد که این تیم ضعیف بماند و همین طور مسئولین ، کارشناسان و روزنامه نگاران بر سر هم بکوبند تا دراین فضای فوتبالی عرصه برای پیشرفت دیگر تیم های ملی فراهم شود . تیم های ملی در سایر رشته ها با آسودگی و آرامش و البته با تدبیر مسئولانشان! به کار خود ادمه بدهند و به موفقیت برسند تیم هایی مانند والیبال بسکتبال دوومیدانی واترپولو و تیم های ملی موفق دیگر.

ما هم دلمان را به همین تیم ها خوش می کنیم و تیم فوتبال هم نمی خواهیم!!!

ارسال به

نوع مطلب :مطالب خواندنی ،

نوشته شده توسط:محمد

سلام دوستان عزیز

از زمانی که من شروع به وبلاگ نویسی مستمر می کنم ، حدود یکسال می گذرد . سال گذشته تقریبا همین موقع ها بود که تصمیم گرفتم تا به طور جدی به وبلاگ نویسی بپردازم. و شروع به نوشتن در وبلاگ «صفای دز- یادداشتهای یک دانشجو»  - که چند ماه قبل تر از آن زمان آن را ایجاد کرده بودم - پرداختم. از آن موقع تا الآن حدود یک سال می گذرد. سالی که سپری شد ایام خوبی برایم داشت و در این سال تجربیات خوبی داشتم و الآن که وارد سال سوم دانشگاه می شوم ، تصمیم گرفتم تا یک بازنگری کلی در وبلاگ داشته باشم  .

 امیدوارم که دوستان جدیدی در این وبلاگ پیدا کنم و همچنین دوستانی را که طی این یک سال در وبلاگ داشته ام ، دوباره در کنارم داشته باشم.

راستی نظر شما در مورد شکل جدید وبلاگ چیه ؟

ارسال به

نوع مطلب :آموزش ،

نوشته شده توسط:محمد

ارسال به